گروه آموزشي ادبيات فارسي متوسطه بافق

 برســــــرتربت د لســـــــــوختگان آمده ام         به طلب کـــــــــاری آن روح روان آمده ام

 صوفی مجلس رندانم و از دشت کــــــو یر          همـره قـــــــا فله عشـق دوان آمده ام

 شاهد عهــــــــــد شبابم به فراغت نگذاشت       وقت پیرانه سری شکـــوه کنان آمده ام

 وحشی ای سوخته شهــــــــر محبت برخیز         که به شهـــر تو من سوخته جان آمده ام

 وحشیاصلـــح و صفــا نیست در ابتاء بشـــر          به شکایت ز دورنگـــــی زمــــــان آمده ام

 کوچـــه باغ شب شعــــر تو خرابات منست           من غــــزلخوان بســــوی دیر مغان آمده ام

 بافق را کوچه بکوچه همه جا خواهم گشت         چـــونکه در حلفه شــــوریده سـران آمده ام

                                      آمدم شــــــرح پریشــانی تو گـــــوش کنم

                                     قصه بی ســـر و ســـــامانی تو گـــوش کنم

 بگو  ای جرعه کش مست که میخـــانه کجاست    آن خرابات کجـا آن می و میخانه کجاست؟

 آن گذرگاه حــــــریفان که تو در نیمـــــــه شب    می کشیدی ز جگـر نعـره مستانه کجاست؟

 آنکه بر گـــــــریه مستانه تو مـــی خندید            در بر غمـــزه مستانه جــــانانه کجـــــاست ؟

 آنکه عشق تو شـــد ش گرمی بازار که بود؟           آنکه کرده چو تویی واله و دیوانه کجاست؟

 آن ستم کار کـــه با کفـــــر سر زلف پریش         بربود از کف شیخی چو تو صد دانه کجاست؟

 خانه ای را که شب شعـر تو را جان بخشید            می شنید زمـزمه راز تو آن خانه کجاست ؟

 اندر آن جمع که از جور رقیبان می سوخت         جگر وحشی و شمع شب و پروانه کجاست ؟

                                       آنکه در دام غمت کرد گرفتـــــــار که بود؟

                                       وانکه بخشید تو را این همه اسرار که بود؟

 آمـــــدم بر در آن خــــانه که ماوای تو بود                روزگـــــاری به صفا کلبه غمهــای تو بود

 دیدمش چـــــون دل تو سـوخته اما ویران               همــه جـا خــاطره ســوختگیهـای تو بود

 خاک غمنــــــاک بزیر قـــــدم مسـجدیان                بهترین خـــاطره گـــریه شبــهـــای تو بود

 زاهــد و شیخ و خــــــراباتی و بازاری را                کعبــه عشـــق فقط کلبه تنهــــــــای تو بود

 تربتت گــرچه زیارتگه مــــا بود ولــــــــــی                مانده بود آنچه بجــا از تو فقط جای تو بود

 سینه ام سوزد از این غم که پس از مرگ تو هم     آنچه می سوخت در آنجا دل شیدای تو بود

 نه چـراغی و نـه پروانه  نه شمعی نه گلـی                 بر ســر تربت تو عطــر سخنهای تو بود

                                            کلبه زار تو افشا گــــــر اســـــرارم شد

                                             به غریبی تو خــــــــونین دل بیمارم شد

 اندر این شهر ز شیــدایی تو خواهم گفت                   نکته نکته غم تنهایی تو خواهـــم گفت

 سرخوش و مست ز عطر سر کویت همه جا              سینه ها شرح شکیبایی تو خواهم  گفت

 به همه سوخته حالان در میکـــــــــده ها                    از تو و عالم رسوایی تو خواهــــم گفت

 همــــــره خسته دلان وطن تو همــه شب                    از تو و دلبر هرجایی تو خواهم   گفت

 از دل سوخته ام زمــــــزمه عشق تو را                        همه با یاد شکر ایی تو خواهم گفت  

                                          تا که خورشید هنر نورده کیوان باد

                                         بافق با شعر حبیبی و تو جاویدان باد